این عکس رو برای خودم گذاشتم. برای دفعات بعد که وبلاگم اومدم یادم بیاد که یه روزی داشتم برای خودم برای وطنم برای ندا گریه می کردم.

با وجودیکه قبلاً چهار بار فیلم شهید شدن ندا رو دیده بودم وقتی دوباره دیشب فیلمشو دیدم اشکم بی اختیار در اومد، زمانی که ضجه می زدند ندا بمون! ندا بمون!

یادمون باشه که این ما هستیم که باید تصمیم بگیریم. یا راه ندا رو ادامه میدیم و تقاصشو پس می گیریم یا مثل بزدل ها کز می کنیم گوشه خونه هامون.

دیروز داشتم مصاحبه فرید زکریا با برژینسکی رو تو CNN نگاه می کردم، در پرسش زکریا مبنی بر پیش بینی اتفاقات بعدی برژینسکی جواب جالبی داد: این آغاز پایان است اما راه درازی در پیش هست!

دوستان حتماً مطلع هستند که برژینسکی هیچ وقت به صورت پروپاگاندایی و الکی حرف نمی زنه و پشت هر کلمه اش بسیار فکر کرده و مطالعه کرده است.

شور منم نور منم                   عاشق رنجور منم          

زور تویی کور تویی                 هاله ی بی نور تویی

دلیر بی باک منم                   مالک این خاک منم

انا لله و انا الیه راجعون

به طور قطع و یقین موسوی رییس جمهور آینده ایران خواهد شد.

تصمیم قطعیم رو گرفتم و بهش رای خواهم داد، به همه اطرافیانم هم گفتم که بهش رای بدهند. شما هم رو به تبلیغات شفاهی بیاورید.

امیدوارم آبروی از دست رفته را برگرداند.

دوستان لطفاً نمودار مربوط به نتایج تیم ملی رو نشون بدهند!

همونطوری که می بینید ما بهترین تیم ملی تاریخ ایران رو در حال حاضر داریم!

با اون استرسی که تو مناظره ها داشت و لب هاشو به هم می سایید کاملاً می شد از چهرش فهمید.

هدف اول و اصلی حذف احمدی نژاده، ما تقریباً به این خواسته مون داریم نزدیک میشیم.

ما باید این جو رو عوض کنیم، باید جوی رو به جامعه برگردونیم که توش منطق به جای دعوا حکم کنه. توش صداقت به جای دروغ باشه.

هنوز مهمترین قدم و آخرین قدم مونده، رای به کروبی یا میرحسین.

جمعه جواب همه نامردی های این اقلیت افراطی رو میدیم.

تا اطلاع ثانوی و به چند دلیل من حمایتم رو از موسوی برداشتم.

البته به معنای این نیست که بهش رای نمیدم.

اما ممکنه با این وضعی که پیش میره به کروبی رای بدم.

یه هفته دیگه تصمیم قطعیم رو اعلام می کنم.

به نظرم کروبی تا اینجای کار خیلی بهتر از موسوی حرف زده و تیم انتخاب کرده.