امروز این مطلب را خواندم و حسابی داغ کردم.

نویسنده های رجانیوز هنوز تفاوت شورای امنیت و سازمان ملل را نمی فهمند. شورای امنیت 15 عضو دارد پس چطور می شود از 15 عضو 147 عضو با تحریم ایران مخالفت کنند؟

بس کنید این چرندیات را. الان در دنیا تنها کشوری که علناً خواهان نابودی کشور دیگر است ایران هست. به اندازه ای هم تحریم شده ایم که لزومی ندارد با این حرف ها ما را گول بزنید. فکر می کنید این مدل تیتر ها را چند درصد خواننده هایتان باور می کند؟ تازه آن درصدی که مثل گوسفند هرچی تیتر بزنید باور می کنند در چه سطح شعوری هستند؟

الان همه دنیا با برنامه های ایران مخالفند.

پی نوشت: بعد از این مقاله من و کلی آبروریزی و به فاصله سه روز بعد از مقاله ام بالاخره آقایان فرق سازمان ملل و شورای امنیت را فهمیدند و تیترشان را اصلاح کردند. در حالیکه به هیچ وجه ذات اشتباه مطلبشان را اصلاح نکردند.

 تو این مدتی که وبلاگو آپ نکرده بودم شدیداً دنبال کارهای اداری استخدامم بودم، به همین خاطر فقط تونستم پست قبلی رو آپ کنم. بالاخره استخدامه و هزار جور کار اداری بی و سر ته. در ضمن زیاد دوست ندارم وبلاگم بشه جای غرزدن هام و می خوام زمانی که خواننده ام وبلاگمو می خونه یه چیزی دستش بیاد.

امروز می خوام انتخابات مجلس هشتم و به خصوص حوزه تهران رو یه مروری بکنیم.

اول از همه در راستای مشت زدن به استکبار صدا و سیما: در حوزه تهران هفت میلیون نفر حائز شرایط رای دادن بودند که 1909562 نفر رای دادند که از این تعداد 1740941 رای صحیح و بقیه آرای باطله بودند. یعنی 27 درصد مردم تهران رای دادند که کمتر از 25 درصد رای صحیح بود و بقیه آرای باطله بودند پس عملاً 75 درصد مردم تهران در انتخابات شرکت نداشتند، حال چگونه می شود اسم این مقدار مشارکت را گذاشت حماسه الله اعلم!

از 25 درصد رای مردم تهران نفر اول یعنی حداد عادل 48 درصد آرا را بدست آورد که از نظر تعداد رای نسبت به دوره قبل کمتر می باشد با وجودیکه دائم در صدا و سیما و رسانه ها چهره خوشگلشان را زیارت می کردیم و ناسلامتی رئیس مجلس هستند  تنها نماینده 12 درصد مردم تهران هستند.

به میمنت و خوشی تبلیغات انتخاباتی کاندیداهای انتخابات مجلس هشتم هم شروع شد. رادیو و تلویزیون هم مدام از مشارکت حداکثری حرف می زنند. اما الان مردمی که قصد شرکت در انتخابات را دارند با این موضوع که اطلاعات راجع به کاندیداهای حوزه انتخابیه خود را از چه طریقی جمع کنند دچار مشکل شده اند. از طرفی مدام در تلویزیون صحبت از حضور مردم ها در پای صندوق های رای می شود و از طرف دیگر هیچ اطلاعاتی راجع به خود کاندیداها داده نمی شود.

به خاطر همین موضوع و نقش اینترنت در اطلاع رسانی سعی می کنم تا تعدادی از سایت هایی را که در این زمینه کار می کنند معرفی کنم:

پایگاه اطلاع رسانی هشتمین دوره مجلس شورای اسلامی: این پایگاه متعلق به حزب خاصی نیست و به معرفی کاندیداهای هر حزب در حوزه های انتخاباتی مختلف کشور می پردازد.

وب سایت رسمی ائتلاف اصلاح طلبان: این وبسایت اطلاعات مربوط به ائتلاف اصلاح طلبان را منتشر می کند.

وب سایت رسمی ائتلاف اصلاح طلبان در تهران: این وبسایت اطلاعات مربوط به ائتلاف اصلاح طلبان در تهران را منتشر می کند.

اینکه مجلس هفتم چقدر ضعیف کار کرد عملاً بر هیچ کس پوشیده نیست. ناتوانی مجلس در مقابل دولت حتی تا جایی پیش رفت که مساله علمی و ثابت شده ای مثل تغییر ساعت ها را نمی توانست به دولت تحمیل کند، یا در جایی که احمدی نژاد علی احمدی را برای وزارت آموزش و پرورش معرفی کرد، کسی که همین مجلس هفتم دو سال پیش برای تصدی وزارت نه چندان مهمی همچون وزارت تعاون رای عدم اعتماد داده بود، بعد از دو سال و صرفاً به خاطر مصلحت سنجی های سیاسی خود و با در نظر نگرفتن مصلحت واقعی فرهنگیان و دانش آموزان به علی احمدی رای اعتماد داد.

ضعف مجلس هفتم تنها به خاطر ردصلاحیت ها نبود، اگر کسانی که رای نداده بودند می رفتند و به کاندیداهای معقول تر رای می دادند این اتفاق نمی افتاد.

من به لیست ائتلاف اصلاح طلبان رای می دهم، چرا؟ نه اینکه فکر کنم همین که آمدند می توانند احمدی نژاد را استیضاح کنند و یک روزه بیکاری را کم کنند و جلوی تورم کمرشکن را بگیرند. به خاطر این رای می دهم که حداقل شجاعت آنرا دارند که برعکس احمدی نژاد از مردم به خاطر تورم عذر خواهی کنند. به آدمی که نمی داند آموزش و پرورش چیست رای اعتماد نمی دهند و...

در ضمن تا جایی که مطالعه کردم آدم های معقولی در این لیست هست و به شما هم این لیست را توصیه می کنم.

یادمان باشد که زمانی که به خاتمی در 76 می خواستیم رای بدهیم همه می گفتند که رای اهمیت ندارد و مجبور بشوند با تقلب ناطق نوری را در می آورند ولی همین رای من وتو بود که باعث شد خاتمی رای بیاورد.

بالاخره ما هم طعم ADSL خانگی ایرانی را چشیدیم. بعد اینکه دستمو هر جا می ذاشتم می دیدم که این Dial Up خیلی شوته تصمیم گرفتم برم سرکیسه رو شل کنم یه 256 یا به عبارتی همان 32 را بگیرم. وقتی که اومده بودند تا ADSL رو نصب کنن من بهشون گفتم که از فلان نرم افزار پروکسی استفاده می کنم و در نتیجه در فایرفاکس فلان مشکل رو دارم، اونهم جوابمو داد. بعد که رفتن دوساعت بعدش دیدم نرم افزار دیگه نمی تونه باز کنه. میزان نخبگی منو دارین! حالا این آقا فکر کرده بود با این کارش میتونه منو به بهشت بفرسته اما زهی خیال باطل... دیگه نمی دونست که منی که همیشه سایت های خلاف عفت و ناموسی چون BBCPersian، رادیوزمانه و بالاترین میرم همیشه چند مدل پروکسی و فیلترشکن دم دست دارم تا در صورت مشکل دار شدن یکی از زاپاسش استفاده کنم.

ای عزیزان! من شما را به ADSL با محدودیت حجمی سفارش می کنم. چون هم سرعت دریافت اطلاعات مادی و معنویتان بیشتر می شود و هم اینکه عملاً تفاوت قیمتی با Dialup ندارد.

بین موجودات زنده مختلف در کره زمین بعضی هایشان به خاطر توانایی خاصی برتری ویژه ای نسبت به بقیه دارند. به عنوان مثال نوع خاصی از عقاب در زمینه بینایی سرامد تمام موجودات زنده دنیاست. یا نوعی از یوزپلنگ در سرعت حرکت که می تواند تا صد مایل بر ساعت بدود. همینطور می توان از مورچه ای که تا 400 برابر وزنش را جابجا می کند یا از زرافه به خاطر بلندی قدش یاد برد. ما همیشه از وقتی بچه بودیم بهمان گفته اند که انسان به خاطر عقلش نسبت به موجودات دیگر برتر هست، اما انسان برتری دیگری هم نسبت به همه موجودات زنده دنیا دارد که شاید کمتر آنرا شنیده ایم، تفکیک رنگ های قابل مشاهده در چشم. چشم انسان می تواند تا بیش از پنج میلیون رنگ متفاوت را تشخیص دهد و همین مساله نعمتی به انسان داده که تمام موجودات زنده دنیا از آن بی بهره هستند: دیدن تمامی زیبایی های جهان.

آری! خدا این نعمت بزرگ را به ما داده، ولی ما چقدر از این نعمت استفاده درست می کنیم؟ کافیه به وسیله ای که در همین اواخر درست کرده ایم و توسط آن داریم همه دنیا را می بینیم فکر کنیم. آره، منظورم تلویزیون هست. بیشتر از همه در تلویزیون اخبار قتل انسان ها، تجاوز به دیگران، مرگ بر گفتن بر دیگران، خشونت و ... می بینیم. همه اش داریم حس بی اعتمادی و خشونت را در خودمان پرورش می دهیم. شاید این حرف من به نظرتان شبیه جک باشه ولی فکر کنین دنیایی داشتیم که توش عوض خبر تجاوز به فلان دختر خبر عشق و دستی دو جوان را به هم می دادند و اینکه چه سختی هایی را برای زندگی مشترکشان تحمل کرده اند، یا عوض خبر نسل کشی و استفاده از فلان سلاح مرگبار خبر نجات جان انسانی در دریا را می دادند.

چه میشد عوض دیدن صحنه های خشونت جنگل های سبز و زیبا و بکر می دیدیم که در آن انسان ها زندگی توام با صلح را در آن دارند و عشق آنها واقعی هست؟

چشم ها را باید شست

جور دیگر باید دید...